Jestem świeżo po przeczytaniu dwóch książek-Ślady małych stóp na piasku francuskiej autorki i Syndrom czerwonej hulajnogi Mirki Jaworskiej czy ktoś Wż -towców czytał te ksiązki? Podzielcie się proszę wrażeniami.
Nie, jeszcze nie. Mirkę Jaworską mam zamówioną w bibliotece. Nasi znajomi mają (jeszcze przed ostateczną diagnozą) chyba autystyczne dziecko. Lubię być przygotowana na różne niespodziewane zachowania ich dziecka, więc doczytuję. Z rozpędu przeczytałam "Pomóc Jani" Michaela Schofielda-tyle, że tu wstępny autyzm okazał się schizofrenią u 6-latki. Ale lektura bezcenna, bo uświadamia, jak dużo (nie wszystko, oczywiście) zależy od zachowania i świadomości dorosłych. Dobrego i ukierunkowanej terapii.
O chłopcu cierpiącym na autyzm traktuje książka Nuali Gardner "Mój przyjaciel Henry". Jest to autentyczna relacja matki chorego dziecka. Rzecz napisana bardzo mocno, nie brak momentów ekstremalnych, a jednak dająca nadzieję. Smaku lekturze dodają rysunki głównego bohatera - autystycznego Dale'a oraz jego osobiste komentarze do wydarzeń opisanych na kartach kstążki.
Kiedyś oglądałem podobny film Simona Shore "Tomek i ja (After Thomas)". Jednak był on z konieczności znacznie uboższy.
Nie napisałem o wielu innych ważkich rzeczach: o krańcowo różnych reakcjach spotykanych na ulicy przechodniów, o kosztach opieki (liczne wyjazdy), o problemach z płodnością rodziców Dale'a... Bo choć Henry odegrał w życiu chłopca ogromną rolę, to przecież nie u każdego chorego dziecka ta terapia przyniosłaby efekty. O wiele ważniejszym, bo uniwersalnym problemem były reakcje spotykanych obcych ludzi, i o nich można by było pisać więcej. Ale czy to było tematem wątku?
Forum
Najnowsze przepisy
Ostatnie artykuły
Najnowsze galerie
Najnowsze filmy
Ostatnio na forum
Ostatnie komentarze
Tagi
Jestem świeżo po przeczytaniu dwóch książek-Ślady małych stóp na piasku francuskiej autorki i Syndrom czerwonej hulajnogi Mirki Jaworskiej czy ktoś Wż -towców czytał te ksiązki? Podzielcie się proszę wrażeniami.
Nie, jeszcze nie. Mirkę Jaworską mam zamówioną w bibliotece. Nasi znajomi mają (jeszcze przed ostateczną diagnozą) chyba autystyczne dziecko. Lubię być przygotowana na różne niespodziewane zachowania ich dziecka, więc doczytuję. Z rozpędu przeczytałam "Pomóc Jani" Michaela Schofielda-tyle, że tu wstępny autyzm okazał się schizofrenią u 6-latki. Ale lektura bezcenna, bo uświadamia, jak dużo (nie wszystko, oczywiście) zależy od zachowania i świadomości dorosłych. Dobrego i ukierunkowanej terapii.
O chłopcu cierpiącym na autyzm traktuje książka Nuali Gardner "Mój przyjaciel Henry". Jest to autentyczna relacja matki chorego dziecka. Rzecz napisana bardzo mocno, nie brak momentów ekstremalnych, a jednak dająca nadzieję. Smaku lekturze dodają rysunki głównego bohatera - autystycznego Dale'a oraz jego osobiste komentarze do wydarzeń opisanych na kartach kstążki.
Kiedyś oglądałem podobny film Simona Shore "Tomek i ja (After Thomas)". Jednak był on z konieczności znacznie uboższy.
Szkoda, że nie dodałeś jak niebagatelną rolę odgrywa Henry. :(
Nie napisałem o wielu innych ważkich rzeczach: o krańcowo różnych reakcjach spotykanych na ulicy przechodniów, o kosztach opieki (liczne wyjazdy), o problemach z płodnością rodziców Dale'a... Bo choć Henry odegrał w życiu chłopca ogromną rolę, to przecież nie u każdego chorego dziecka ta terapia przyniosłaby efekty. O wiele ważniejszym, bo uniwersalnym problemem były reakcje spotykanych obcych ludzi, i o nich można by było pisać więcej. Ale czy to było tematem wątku?
Wiesz, tak mi się skojarzyło w nawiązaniu do tytułu. Ale czy to było tematem wątku?